1095 dagen te gaan

7 jaar na mijn scheiding, heb ik gisteren eindelijk te horen gekregen dat ik toegelaten word in de WSNP!!

Ik kreeg vele blije felicitaties... maar zelf kon ik nog niet blij zijn. Het heeft jaren strijd gekost.. jaren waarin ik zou moeten hebben kunnen wennen aan de situatie... en toch blijf ik er enorm van balen dat het zover is gekomen.  Vind het vreselijk! Dus nee, blij zijn kan ik nog niet... al realiseer ik me dat ik geluk heb dat ik ben toegelaten.

 

Een stukje voorgeschiedenis?

7 jaar geleden ben ik gescheiden: ex ging het huis uit, ik bleef in onze 'stadsvilla' achter, die we meteen in de verkoop gedaan hadden. Volgens de makelaar zou hij binnen een half jaar verkocht zijn, en wij beiden een winst van ongeveer 150 000 euro hebben..... Een leuk bedrag om opnieuw te kunnen beginnen.

Hoe anders zou de situatie uiteindelijk worden.....

Ex betaalde al snel niet meer mee aan hypotheek... al kwam ik daar later pas achter: in mijn eentje kon ik de hypotheek van 1475 euro ook niet voldoen... dus er ontstond al snel een schuld. Toen de woning, na 5 jaar in de verkoop, eindelijk verkocht werd met 150 000 euro verlies... deed ik een beroep op de schuldhulpverlening. De gehele schuld kwam bij mij te liggen: ex had zijn bedrijven op naam vriendin laten zetten, dus claimde geen inkomsten te hebben. De 3000 euro die hij per maand ontving middels vriendin, hadden ze de naam zakgeld gegeven. En van zakgeld kun je niet meebetalen....

Al een jaar na onze scheiding kreeg ik loonbeslag: ik werkte nl in loondienst, dus bij mij viel genoeg te halen. Op een gegeven moment zelfs zoveel dat ik gebruik mocht maken van de voedselbank. Een geweldig initiatief.

Maar na een tijdje voedselbank, merkte ik ook wel dat het me emotioneel steeds zwaarder viel om er naar toe te moeten gaan. En dat ik ook wel weer eens wilde kiezen wat ik op tafel ging zetten, wat ik ging eten.... ipv iets te krijgen waar ik niet om had gevraagd. Ik weet het: het klinkt ondankbaar.. maar in die tijd leerde ik hoe een luxe het is, ookal heb je een minimumbedrag te besteden.. hoe een luxe het is dat je zelf je boodschappen kunt kiezen en in een wagentje kunt leggen.

En bij dure dingen in een maand (bv schoolkampen kids, onverwachte kosten opleiding kids) raakten we er al gewend dat we een maand brood gingen eten. En konden daarna extra genieten van een warme maaltijd.

 

Helaas werd ik bij de schuldhulpverlening afgewezen: de hypotheekverstrekker vond mij te jong om nu al van mijn schuld af te zijn.... dus ik aanspraak gedaan op de WSNP.

Een vreselijke gang naar de rechtbank, waar ik enorm werd afgebrand: ik was nl (door emotionele problemen) 3 dagen ipv 4 dagen gaan werken en dus niet schuldsaneringsgezind.... WSNP werd afgewezen... ik kon evt nog in hoger beroep gaan, maar als al op internet dat ik weinig kans zou maken.

Toch in hoger beroep gegaan. Wederom een spannende tijd.

En gisteren kwam het verlossende woord: TOEGELATEN.

Niet blij, geen vreugde dansje, maar natuurlijk is het wel het beste voor mij op dit moment in mijn situatie.

Hoewel ik ondertussen al wel tot de conclusie was gekomen dat het echte geluk in jezelf zit... je kunt nog zoveel geld hebben, maar als je geen geluk in jezelf kunt vinden... wat heb je er dan aan? (werd me vooral weer duidelijk na de zelfmoord van Robin Williams).

 

Moet nu vliegen naar de ouderavond van mijn dochter.